Γιατί πέφτει το μήλο; Γιατί βρέχει; Γιατί θυμώνω;

Η Γη τραβάει τα πάντα προς το μέρος της. Αυτή η αόρατη δύναμη λέγεται βαρύτητα.

Όταν το κοτσάνι του μήλου σπάσει, τίποτα πια δεν το κρατάει ψηλά. Η βαρύτητα το τραβάει και πέφτει κάτω, στο χώμα. Το ίδιο γίνεται με μια μπάλα, ένα μολύβι ή μια σταγόνα βροχής.

Μέσα στο αναψυκτικό υπάρχει κρυμμένο ένα αέριο, το διοξείδιο του άνθρακα. Όσο το μπουκάλι είναι κλειστό, το αέριο μένει στριμωγμένο μέσα στο υγρό.

Όταν ανοίγεις το καπάκι, το αέριο βρίσκει διέξοδο. Σχηματίζει χιλιάδες φυσαλίδες που ανεβαίνουν βιαστικά και φτιάχνουν αφρό.

Τα αστέρια είναι τεράστιες μπάλες από καυτό αέριο. Τα περισσότερα είναι πολύ πιο μεγάλα από τη Γη.

Βαθιά μέσα τους φτιάχνεται συνέχεια ενέργεια. Η ενέργεια αυτή βγαίνει προς τα έξω ως φως και ζέστη. Αυτό το φως ταξιδεύει στο διάστημα και φτάνει ως τα μάτια σου.

Η καρδιά είναι ένας μυς, μεγάλος περίπου όσο η γροθιά σου. Δουλεύει σαν αντλία, που σπρώχνει το αίμα σε όλο σου το σώμα.

Κάθε φορά που σφίγγει, στέλνει αίμα στους σωλήνες του σώματος. Αυτό το σφίξιμο είναι ο χτύπος που νιώθεις: «ντουκ ντουκ».

Τα φύλλα έχουν μέσα τους μια πράσινη ουσία που λέγεται χλωροφύλλη. Αυτή δίνει στα φυτά το χρώμα τους.

Η χλωροφύλλη είναι πολύ σημαντική. Πιάνει το φως του ήλιου και το βοηθάει να γίνει τροφή για το φυτό, όπως ένας μικρός ηλιακός συλλέκτης.

Οι επιστήμονες ψάχνουν ακόμα την πλήρη απάντηση! Μια ιδέα είναι ότι οι ρίγες μπερδεύουν τις μύγες που τσιμπάνε, και δεν κάθονται εύκολα πάνω στη ζέβρα.

Επίσης, όταν πολλές ζέβρες τρέχουν μαζί, οι ρίγες τους ανακατεύονται. Έτσι ένα λιοντάρι δυσκολεύεται να ξεχωρίσει μία για να την κυνηγήσει.

Πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια, ένας τεράστιος βράχος από το διάστημα, ένας αστεροειδής, έπεσε στη Γη, εκεί που σήμερα είναι το Μεξικό.

Η σύγκρουση σήκωσε τόση σκόνη, που σκέπασε τον ήλιο για πολύ καιρό. Έκανε κρύο, τα φυτά μαράθηκαν και οι μεγάλοι δεινόσαυροι δεν βρήκαν να φάνε.

Ο ήλιος ζεσταίνει το νερό της θάλασσας, των λιμνών και των ποταμών. Το νερό γίνεται αόρατος ατμός και ανεβαίνει ψηλά.

Εκεί πάνω κάνει κρύο και ο ατμός γίνεται μικρά σταγονίδια: τα σύννεφα. Όταν τα σταγονίδια ενωθούν και βαρύνουν, πέφτουν: βρέχει!

Το μηδέν σημαίνει «τίποτα»: αν έχεις 3 καραμέλες και τις φας όλες, σου μένουν μηδέν.

Όμως είναι και πολύ χρήσιμο! Χωρίς αυτό δεν θα ξεχωρίζαμε το 1 από το 10 ή το 100. Το μηδέν δείχνει ότι μια θέση είναι άδεια, όπως στο 10 και στο 105.

Θυμώνεις όταν κάτι σου φαίνεται άδικο ή όταν δεν γίνεται αυτό που θέλεις. Ο θυμός είναι ένα κανονικό συναίσθημα· όλοι θυμώνουν, και οι μεγάλοι.

Δεν είναι κακό να θυμώνεις. Δεν είναι εντάξει όμως να χτυπάς ή να χαλάς πράγματα. Πες με λόγια τι σε θύμωσε.

Όταν πατάς τον διακόπτη, το ηλεκτρικό ρεύμα τρέχει μέσα από τα καλώδια ως τη λάμπα.

Στις παλιές λάμπες, το ρεύμα ζέσταινε ένα πολύ λεπτό σύρμα τόσο πολύ, που άρχιζε να λάμπει. Οι σημερινές λάμπες LED φωτίζουν με πολύ λιγότερο ρεύμα και δεν ζεσταίνονται τόσο.

Ο Παρθενώνας χτίστηκε πάνω στην Ακρόπολη της Αθήνας, πριν από περίπου 2.450 χρόνια. Ήταν ναός αφιερωμένος στη θεά Αθηνά, την προστάτιδα της πόλης.

Οι Αθηναίοι ήθελαν να ευχαριστήσουν τη θεά και να δείξουν σε όλους πόσο σπουδαία ήταν η πόλη τους. Μέσα του υπήρχε ένα τεράστιο άγαλμα της Αθηνάς.

Το φως του ήλιου έχει μέσα του όλα τα χρώματα. Όταν μπαίνει στη θάλασσα, το νερό κρατάει πρώτα το κόκκινο, το πορτοκαλί και το κίτρινο.

Το μπλε ταξιδεύει πιο βαθιά και γυρίζει πίσω προς τα μάτια μας. Γι' αυτό η θάλασσα μάς φαίνεται μπλε. Όταν ο ουρανός είναι γκρίζος, γίνεται κι αυτή πιο γκρίζα.

Το στομάχι και τα έντερα σφίγγουν και χαλαρώνουν συνέχεια, για να σπρώχνουν το φαγητό. Μαζί με το φαγητό κινούνται και υγρά και φυσαλίδες αέρα.

Όταν η κοιλιά είναι άδεια, δεν υπάρχει φαγητό να «σκεπάσει» τον θόρυβο. Έτσι ακούμε δυνατά το «γουρ γουρ»!

Το καλοκαίρι υπάρχουν πολλά λουλούδια, τον χειμώνα όμως όχι. Οι μέλισσες μαζεύουν το γλυκό νέκταρ των λουλουδιών και το κάνουν μέλι, για να έχουν φαγητό όλο τον χρόνο.

Το φυλάνε στα κελάκια της κυψέλης και τα σκεπάζουν με κερί, σαν να κλείνουν βαζάκια.